पहले साई के चरणों में, अपना शीश नमाऊं मैं।
कैसे शिरडी साई आए, सारा हाल सुनाऊं मैं॥
अर्थ सर्वप्रथम साईंच्या चरणी आपले मस्तक नमवतो. शिर्डीत साई कसे आले, ती सारी कहाणी सांगतो.
कौन है माता, पिता कौन है, ये न किसी ने भी जाना।
कहां जन्म साई ने धारा, प्रश्न पहेली रहा बना॥
अर्थ त्यांची माता कोण, पिता कोण, हे कोणालाही कळले नाही. साईंनी कुठे जन्म घेतला, हा प्रश्न एक कोडेच राहिला.
कोई कहे अयोध्या के, ये रामचन्द्र भगवान हैं।
कोई कहता साई बाबा, पवन पुत्र हनुमान हैं॥
अर्थ कोणी म्हणतो हे अयोध्येचे भगवान रामचंद्र आहेत. कोणी म्हणतो साईबाबा पवनपुत्र हनुमान आहेत.
कोई कहता मंगल मूर्ति, श्री गजानंद हैं साई।
कोई कहता गोकुल मोहन, देवकी नन्दन हैं साई॥
अर्थ कोणी म्हणतो साई हे मंगलमूर्ती श्रीगणेश आहेत. कोणी म्हणतो साई हे गोकुळाचे मोहन, देवकीपुत्र कृष्ण आहेत.
शंकर समझे भक्त कई तो, बाबा को भजते रहते।
कोई कह अवतार दत्त का, पूजा साई की करते॥
अर्थ कित्येक भक्त त्यांना शंकर समजून भजत राहतात. कोणी दत्तात्रेयांचा अवतार म्हणून साईंची पूजा करतात.
कुछ भी मानो उनको तुम, पर साई हैं सच्चे भगवान।
बड़े दयालु दीनबन्धु, कितनों को दिया जीवन दान॥
अर्थ तुम्ही त्यांना काहीही माना, पण साई खरे भगवंत आहेत. ते मोठे दयाळू आणि दीनबंधू आहेत; कितीतरी जणांना त्यांनी जीवदान दिले.
कई वर्ष पहले की घटना, तुम्हें सुनाऊंगा मैं बात।
किसी भाग्यशाली की, शिरडी में आई थी बारात॥
अर्थ कित्येक वर्षांपूर्वीची घटना तुम्हांला सांगतो. कोणा भाग्यवंताची वरात शिर्डीत आली होती.
आया साथ उसी के था, बालक एक बहुत सुन्दर।
आया, आकर वहीं बस गया, पावन शिरडी किया नगर॥
अर्थ त्याच वरातीसोबत एक अत्यंत सुंदर बालक आले. येऊन तिथेच स्थिरावले आणि शिर्डीला पावन नगरी बनवले.
कई दिनों तक भटकता, भिक्षा माँग उसने दर-दर।
और दिखाई ऐसी लीला, जग में जो हो गई अमर॥
अर्थ कित्येक दिवस दारोदार भिक्षा मागत भटकत राहिले. आणि अशी अमर लीला दाखवली की ती जगात अमर झाली.
जैसे-जैसे अमर उमर बढ़ी, बढ़ती ही वैसे गई शान।
घर-घर होने लगा नगर में, साई बाबा का गुणगान॥
अर्थ जसजसे वय वाढले, तसतशी त्यांची शान वाढत गेली. नगरात घरोघरी साईबाबांचे गुणगान होऊ लागले.
दिग्-दिगन्त में लगा गूंजने, फिर तो साईंजी का नाम।
दीन-दुखी की रक्षा करना, यही रहा बाबा का काम॥
अर्थ मग तर सर्व दिशांना साईंचे नाव निनादू लागले. दीनदुःखितांचे रक्षण करणे, हेच बाबांचे काम राहिले.
बाबा के चरणों में जाकर, जो कहता मैं हूं निर्धन।
दया उसी पर होती उनकी, खुल जाते दुःख के बंधन॥
अर्थ बाबांच्या चरणी जाऊन जो म्हणे की मी निर्धन आहे, त्याच्यावरच त्यांची दया होई आणि दुःखाची बंधने सुटत.
कभी किसी ने मांगी भिक्षा, दो बाबा मुझको संतान।
एवं अस्तु तब कहकर साई, देते थे उसको वरदान॥
अर्थ कधी कोणी भिक्षा मागितली की बाबा मला संतान द्या. तेव्हा साई एवं अस्तु म्हणून वर देत असत.
स्वयं दुःखी बाबा हो जाते, दीन-दुःखी जन का लख हाल।
अन्तःकरण श्री साई का, सागर जैसा रहा विशाल॥
अर्थ दीनदुःखितांची अवस्था पाहून बाबा स्वतःच दुःखी होत. श्रीसाईंचे हृदय सागरासारखे विशाल होते.
भक्त एक मद्रासी आया, घर का बहुत बड़ा धनवान।
माल खजाना बेहद उसका, केवल नहीं रही संतान॥
अर्थ एक मद्रासी भक्त आला जो फार मोठा धनवान होता. त्याच्यापाशी अपार धन होते, पण संतान नव्हती.
लगा मनाने साईनाथ को, बाबा मुझ पर दया करो।
झंझा से झंकृत नैया को, तुम्हीं मेरी पार करो॥
अर्थ तो साईनाथांची आळवणी करू लागला — बाबा, माझ्यावर दया करा. वादळात हेलकावणारी माझी नाव तुम्हीच पार लावा.
कुलदीपक के बिना अंधेरा, छाया हुआ घर में मेरे।
इसलिए आया हूँ बाबा, होकर शरणागत तेरे॥
अर्थ कुलदीपकाविना (संततीविना) माझ्या घरात अंधार पसरला आहे. म्हणून तुमचा शरणागत होऊन आलो आहे बाबा.
कुलदीपक के अभाव में, व्यर्थ है दौलत की माया।
आज भिखारी बनकर बाबा, शरण तुम्हारी मैं आया॥
अर्थ कुलदीपकाविना धनदौलत सर्व व्यर्थ आहे. आज भिकारी होऊन बाबा तुमच्या शरणी आलो आहे.
दे दो मुझको पुत्र-दान, मैं ऋणी रहूंगा जीवन भर।
और किसी की आशा न मुझको, सिर्फ भरोसा है तुम पर॥
अर्थ मला पुत्रदान द्या, मी आयुष्यभर ऋणी राहीन. मला दुसऱ्या कोणाची आशा नाही, फक्त तुमच्यावर भरवसा आहे.
अनुनय-विनय बहुत की उसने, चरणों में धर के शीश।
तब प्रसन्न होकर बाबा ने, दिया भक्त को यह आशीश॥
अर्थ त्याने चरणी मस्तक ठेवून पुष्कळ अनुनय-विनय केला. तेव्हा प्रसन्न होऊन बाबांनी भक्ताला हा आशीर्वाद दिला.
अल्ला भला करेगा तेरा, पुत्र जन्म हो तेरे घर।
कृपा रहेगी तुझ पर उसकी, और तेरे उस बालक पर॥
अर्थ अल्लाह तुझे भले करील, तुझ्या घरी पुत्रजन्म होईल. त्याची कृपा तुझ्यावर आणि तुझ्या बालकावर राहील.
अब तक नहीं किसी ने पाया, साई की कृपा का पार।
पुत्र रत्न दे मद्रासी को, धन्य किया उसका संसार॥
अर्थ आजवर कोणालाही साईंच्या कृपेचा पार लागला नाही. मद्रासी भक्ताला पुत्ररत्न देऊन त्याचा संसार धन्य केला.
तन-मन से जो भजे उसी का, जग में होता है उद्धार।
सांच को आंच नहीं हैं कोई, सदा झूठ की होती हार॥
अर्थ तनमनाने जो भजतो त्याचाच जगात उद्धार होतो. सत्याला कोणतीही झळ लागत नाही, नेहमी असत्याचाच पराभव होतो.
मैं हूं सदा सहारे उसके, सदा रहूँगा उसका दास।
साई जैसा प्रभु मिला है, इतनी ही कम है क्या आस॥
अर्थ मी सदा त्यांच्या आधाराने आहे, सदा त्यांचा दास राहीन. साईंसारखा प्रभू लाभला आहे, एवढी आस काय कमी आहे?
मेरा भी दिन था एक ऐसा, मिलती नहीं मुझे रोटी।
तन पर कपड़ा दूर रहा था, शेष रही नन्हीं सी लंगोटी॥
अर्थ माझाही एक असा दिवस होता जेव्हा मला भाकरी मिळत नसे. अंगावर वस्त्र तर दूरच, फक्त एक लहानशी लंगोटी उरली होती.
सरिता सन्मुख होने पर भी, मैं प्यासा का प्यासा था।
दुर्दिन मेरा मेरे ऊपर, दावाग्नी बरसाता था॥
अर्थ नदी समोर असूनही मी तहानलेलाच होतो. माझे दुर्दिन माझ्यावर दावाग्नी बरसवत होते.
धरती के अतिरिक्त जगत में, मेरा कुछ अवलम्ब न था।
बना भिखारी मैं दुनिया में, दर-दर ठोकर खाता था॥
अर्थ धरतीवाचून जगात माझा कोणताही आधार नव्हता. मी जगात भिकारी होऊन दारोदार ठोकरा खात होतो.
ऐसे में एक मित्र मिला जो, परम भक्त साई का था।
जंजालों से मुक्त मगर, जगती में वह भी मुझसा था॥
अर्थ अशा वेळी एक मित्र भेटला जो साईंचा परम भक्त होता. जंजाळांतून मुक्त होता, पण संसारात तोही माझ्यासारखाच होता.
बाबा के दर्शन की खातिर, मिल दोनों ने किया विचार।
साई जैसे दया मूर्ति के, दर्शन को हो गए तैयार॥
अर्थ बाबांच्या दर्शनासाठी दोघांनी मिळून विचार केला. दयामूर्ती साईंच्या दर्शनाला आम्ही तयार झालो.
पावन शिरडी नगर में जाकर, देख मतवाली मूरति।
धन्य जन्म हो गया कि हमने, जब देखी साई की सूरति॥
अर्थ पवित्र शिर्डी नगरीत जाऊन मनमोहक मूर्ती पाहिली. जेव्हा साईंची सूरत पाहिली तेव्हा जन्म धन्य झाला.
जब से किए हैं दर्शन हमने, दुःख सारा काफूर हो गया।
संकट सारे मिटै और, विपदाओं का अन्त हो गया॥
अर्थ जेव्हापासून आम्ही दर्शन घेतले, सारे दुःख दूर झाले. सर्व संकटे मिटली आणि विपदांचा अंत झाला.
मान और सम्मान मिला, भिक्षा में हमको बाबा से।
प्रतिबिम्बित हो उठे जगत में, हम साई की आभा से॥
अर्थ बाबांकडून भिक्षेत आम्हांला मान आणि सन्मान मिळाला. साईंच्या आभेने आम्ही जगात प्रतिबिंबित झालो.
बाबा ने सन्मान दिया है, मान दिया इस जीवन में।
इसका ही संबल ले मैं, हंसता जाऊंगा जीवन में॥
अर्थ बाबांनी या जीवनात सन्मान आणि मान दिला आहे. याच आधाराने मी जीवनात हसत राहीन.
साई की लीला का मेरे, मन पर ऐसा असर हुआ।
लगता जगती के कण-कण में, जैसे हो वह भरा हुआ॥
अर्थ साईंच्या लीलेचा माझ्या मनावर असा प्रभाव झाला की जगाच्या कणाकणात ते भरून राहिले आहेत असे वाटते.
काशीराम बाबा का भक्त, शिरडी में रहता था।
मैं साई का साई मेरा, वह दुनिया से कहता था॥
अर्थ काशीराम बाबांचा भक्त होता जो शिर्डीत राहत असे. तो जगाला सांगे — मी साईंचा आणि साई माझे.
सीकर स्वयं वस्त्र बेचता, ग्राम-नगर बाजारों में।
झंकृत उसकी हृदय तंत्री थी, साई की झंकारों में॥
अर्थ तो स्वतः शिवून वस्त्रे विकत असे गावोगावच्या-शहरांच्या बाजारांत. त्याच्या हृदयाची तार साईंच्या झंकारांत झंकारत असे.
स्तब्ध निशा थी, थे सोय, रजनी आंचल में चाँद सितारे।
नहीं सूझता रहा हाथ को, हाथ तिमिर के मारे॥
अर्थ रात्र स्तब्ध होती, रात्रीच्या पदरात चंद्रतारे झोपले होते. अंधारामुळे हाताला हात दिसत नव्हता.
वस्त्र बेचकर लौट रहा था, हाय! हाट से काशी।
विचित्र बड़ा संयोग कि उस दिन, आता था एकाकी॥
अर्थ काशीराम बाजारातून वस्त्रे विकून परतत होता. विचित्र योगायोग असा की त्या दिवशी तो एकटाच येत होता.
घेर राह में खड़े हो गए, उसे कुटिल अन्यायी।
मारो काटो लूटो इसकी ही, ध्वनि पड़ी सुनाई॥
अर्थ वाटेत कुटिल अन्यायी लोकांनी त्याला घेरले. मारा, कापा, लुटा — हेच आवाज ऐकू आले.
लूट पीटकर उसे वहाँ से, कुटिल गए चम्पत हो।
आघातों में मर्माहत हो, उसने दी संज्ञा खो॥
अर्थ त्याला लुटून-मारून दुष्ट तिथून पळून गेले. आघातांनी व्यथित होऊन तो बेशुद्ध होऊन संज्ञा हरपला.
बहुत देर तक पड़ा रह वह, वहीं उसी हालत में।
जाने कब कुछ होश हो उठा, वहीं उसकी पलक में॥
अर्थ तो बराच वेळ त्याच अवस्थेत तिथेच पडून राहिला. न जाणो केव्हा त्याच्या पापण्यांत थोडी शुद्ध आली.
अनजाने ही उसके मुंह से, निकल पड़ा था साई।
जिसकी प्रतिध्वनि शिरडी में, बाबा को पड़ी सुनाई॥
अर्थ नकळतच त्याच्या मुखातून साईंचे नाव निघाले. त्याचा प्रतिध्वनी शिर्डीत बाबांना ऐकू आला.
क्षुब्ध हो उठा मानस उनका, बाबा गए विकल हो।
लगता जैसे घटना सारी, घटी उन्हीं के सन्मुख हो॥
अर्थ त्यांचे मन क्षुब्ध झाले, बाबा विकल झाले. जणू सारी घटना त्यांच्याच समोर घडली असे वाटले.
उन्मादी से इधर-उधर तब, बाबा लगे भटकने।
सन्मुख चीजें जो भी आई, उनको लगने पटकने॥
अर्थ तेव्हा बाबा उन्मादासारखे इकडेतिकडे भटकू लागले. समोर जी वस्तू आली ती आपटू लागले.
और धधकते अंगारों में, बाबा ने अपना कर डाला।
हुए सशंकित सभी वहाँ, लख ताण्डवनृत्य निराला॥
अर्थ आणि बाबांनी धगधगत्या निखाऱ्यांत आपला हात घातला. हे अनोखे तांडव पाहून सर्वजण तिथे भयभीत झाले.
समझ गए सब लोग, कि कोई भक्त पड़ा संकट में।
क्षुभित खड़े थे सभी वहाँ, पर पड़े हुए विस्मय में॥
अर्थ सर्वांना कळले की कोणीतरी भक्त संकटात सापडला आहे. सर्वजण तिथे क्षुब्ध उभे होते, पण विस्मयात पडले होते.
उसे बचाने की ही खातिर, बाबा आज विकल है।
उसकी ही पीड़ा से पीडित, उनकी अन्तःस्थल है॥
अर्थ त्याला वाचवण्यासाठीच बाबा आज विकल आहेत. त्याच्या वेदनेने त्यांचे अंतःकरण पीडित आहे.
इतने में ही विधि ने अपनी, विचित्रता दिखलाई।
लख कर जिसको जनता की, श्रद्धा सरिता लहराई॥
अर्थ इतक्यात विधात्याने आपली विचित्रता दाखवली. ती पाहून जनतेच्या श्रद्धेची नदी हेलावली.
लेकर संज्ञाहीन भक्त को, गाड़ी एक वहाँ आई।
सन्मुख अपने देख भक्त को, साई की आंखें भर आई॥
अर्थ बेशुद्ध भक्ताला घेऊन एक गाडी तिथे आली. आपल्यासमोर भक्ताला पाहून साईंचे डोळे भरून आले.
शांत, धीर, गंभीर, सिन्धु सा, बाबा का अन्तःस्थल।
आज न जाने क्यों रह-रहकर, हो जाता था चंचल॥
अर्थ सागरासारखे शांत, धीर आणि गंभीर बाबांचे हृदय आज न जाणो का वारंवार चंचल होत होते.
आज दया की मूर्ति स्वयं था, बना हुआ उपचारी।
और भक्त के लिए आज था, देव बना प्रतिहारी॥
अर्थ आज दयेची मूर्ती स्वतःच उपचार करणारी बनली होती. आणि भक्तासाठी आज देव स्वतःच द्वारपाल झाला होता.
आज भक्ति की विषम परीक्षा में, सफल हुआ था काशी।
उसके ही दर्शन की खातिर थे, उमड़े नगर-निवासी॥
अर्थ आज भक्तीच्या कठीण परीक्षेत काशीराम उत्तीर्ण झाला. त्याच्या दर्शनासाठी नगरातील रहिवासी लोटले.
जब भी और जहां भी कोई, भक्त पड़े संकट में।
उसकी रक्षा करने बाबा, आते हैं पलभर में॥
अर्थ जेव्हा जिथे कुठे कोणी भक्त संकटात सापडतो, त्याचे रक्षण करण्यास बाबा क्षणार्धात येतात.
युग-युग का है सत्य यह, नहीं कोई नई कहानी।
आपतग्रस्त भक्त जब होता, जाते खुद अन्तर्यामी॥
अर्थ हे युगायुगांचे सत्य आहे, ही काही नवी कहाणी नाही. जेव्हा भक्त आपत्तीत सापडतो, तेव्हा अंतर्यामी स्वतः जातात.
भेद-भाव से परे पुजारी, मानवता के थे साई।
जितने प्यारे हिन्दु-मुस्लिम, उतने ही थे सिक्ख ईसाई॥
अर्थ साई हे भेदभावापलीकडचे मानवतेचे पुजारी होते. जितके प्रिय हिंदू-मुस्लिम होते, तितकेच शीख आणि ख्रिश्चनही होते.
भेद-भाव मन्दिर-मस्जिद का, तोड़-फोड़ बाबा ने डाला।
राम रहीम सभी उनके थे, कृष्ण करीम अल्लाताला॥
अर्थ बाबांनी मंदिर-मशिदीचा भेदभाव मोडून काढला. राम, रहीम, कृष्ण, करीम आणि अल्लाह हे सर्व त्यांच्यासाठी एकच होते.
घण्टे की प्रतिध्वनि से गूंजा, मस्जिद का कोना-कोना।
मिले परस्पर हिन्दु-मुस्लिम, प्यार बढ़ा दिन-दिन दूना॥
अर्थ घंटेच्या निनादाने मशिदीचा कोपरान् कोपरा निनादला. हिंदू-मुस्लिम परस्परांना भेटले आणि प्रेम दिवसेंदिवस दुप्पट वाढत गेले.
चमत्कार था कितना सुन्दर, परिचय इस काया ने दी।
और नीम कडुवाहट में भी, मिठास बाबा ने भर दी॥
अर्थ किती सुंदर चमत्कार होता जो या देहाने दाखवला. कडुनिंबाच्या कडवटपणातही बाबांनी गोडवा भरला.
सब को स्नेह दिया साई ने, सबको संतुल प्यार किया।
जो कुछ जिसने भी चाहा, बाबा ने उसको वही दिया॥
अर्थ साईंनी सर्वांना स्नेह दिला, सर्वांवर समान प्रेम केले. ज्याने जे काही मागितले, बाबांनी त्याला तेच दिले.
ऐसे स्नेहशील भाजन का, नाम सदा जो जपा करे।
पर्वत जैसा दुःख न क्यों हो, पलभर में वह दूर टरे॥
अर्थ अशा स्नेहशील भगवंताचे नाव जो सदा जपतो, त्याचे पर्वताएवढे दुःखही क्षणार्धात दूर होते.
साई जैसा दाता हम, अरे नहीं देखा कोई।
जिसके केवल दर्शन से ही, सारी विपदा दूर गई॥
अर्थ साईंसारखा दाता आम्ही कोणीही पाहिला नाही. ज्यांच्या केवळ दर्शनानेच सारी विपदा दूर झाली.
तन में साई, मन में साई, साई-साई भजा करो।
अपने तन की सुधि-बुधि खोकर, सुधि उसकी तुम किया करो॥
अर्थ तनात साई, मनात साई — साई-साईचे भजन करा. आपली शुद्धबुद्ध हरपून त्यांची आठवण करत राहा.
जब तू अपनी सुधि तज, बाबा की सुधि किया करेगा।
और रात-दिन बाबा-बाबा, ही तू रटा करेगा॥
अर्थ जेव्हा तू आपली शुद्ध सोडून बाबांची आठवण करशील आणि रात्रंदिवस बाबा-बाबा जपत राहशील.
तो बाबा को अरे! विवश हो, सुधि तेरी लेनी ही होगी।
तेरी हर इच्छा बाबा को, पूरी ही करनी होगी॥
अर्थ तेव्हा बाबांना विवश होऊन तुझी दखल घ्यावीच लागेल. तुझी प्रत्येक इच्छा बाबांना पूर्ण करावीच लागेल.
जंगल, जगंल भटक न पागल, और ढूंढ़ने बाबा को।
एक जगह केवल शिरडी में, तू पाएगा बाबा को॥
अर्थ वेड्या! बाबांना शोधायला रानोमाळ भटकू नकोस. एकाच ठिकाणी, शिर्डीत, तुला बाबा भेटतील.
धन्य जगत में प्राणी है वह, जिसने बाबा को पाया।
दुःख में, सुख में प्रहर आठ हो, साई का ही गुण गाया॥
अर्थ धन्य आहे तो जीव ज्याने बाबांना प्राप्त केले. सुखदुःखात सदा साईंचेच गुणगान गायले.
गिरे संकटों के पर्वत, चाहे बिजली ही टूट पड़े।
साई का ले नाम सदा तुम, सन्मुख सब के रहो अड़े॥
अर्थ संकटांचे पर्वत कोसळोत, वीज कोसळो, साईंचे नाव घेऊन सर्वांसमोर अढळ राहा.
इस बूढ़े की सुन करामत, तुम हो जाओगे हैरान।
दंग रह गए सुनकर जिसको, जाने कितने चतुर सुजान॥
अर्थ या वृद्धाची करामत ऐका, तुम्ही थक्क व्हाल. ती ऐकून न जाणो कितीतरी चतुर आणि ज्ञानी अचंबित झाले.
एक बार शिरडी में साधु, ढ़ोंगी था कोई आया।
भोली-भाली नगर-निवासी, जनता को था भरमाया॥
अर्थ एकदा शिर्डीत कोणी ढोंगी साधू आला. त्याने भोळ्याभाबड्या नगरजनांना भुलवले.
जड़ी-बूटियां उन्हें दिखाकर, करने लगा वह भाषण।
कहने लगा सुनो श्रोतागण, घर मेरा है वृन्दावन॥
अर्थ जडीबुटी दाखवून तो भाषण करू लागला. म्हणू लागला — ऐका श्रोत्यांनो, माझे घर वृंदावन आहे.
औषधि मेरे पास एक है, और अजब इसमें शक्ति।
इसके सेवन करने से ही, हो जाती दुःख से मुक्ति॥
अर्थ माझ्यापाशी एक औषध आहे ज्यात अद्भुत शक्ती आहे. याच्या सेवनानेच दुःखांतून मुक्ती मिळते.
अगर मुक्त होना चाहो, तुम संकट से बीमारी से।
तो है मेरा नम्र निवेदन, हर नर से, हर नारी से॥
अर्थ जर तुम्हांला संकट आणि आजारांतून मुक्त व्हायचे असेल तर प्रत्येक नरनारीला माझी नम्र विनंती आहे.
लो खरीद तुम इसको, इसकी सेवन विधियां हैं न्यारी।
यद्यपि तुच्छ वस्तु है यह, गुण उसके हैं अति भारी॥
अर्थ हे विकत घ्या, याच्या सेवनविधी अनोख्या आहेत. जरी ही तुच्छ वस्तू असली तरी तिचे गुण फार मोठे आहेत.
जो है संतति हीन यहां यदि, मेरी औषधि को खाए।
पुत्र-रत्न हो प्राप्त, अरे वह मुंह मांगा फल पाए॥
अर्थ येथे कोणी संतानहीन असेल तर त्याने माझे औषध खावे. पुत्ररत्न प्राप्त होईल आणि मनासारखे फळ मिळेल.
औषधि मेरी जो न खरीदे, जीवन भर पछताएगा।
मुझ जैसा प्राणी शायद ही, अरे यहां आ पाएगा॥
अर्थ माझे औषध जो विकत घेणार नाही तो आयुष्यभर पश्चात्ताप करेल. माझ्यासारखा जीव कदाचित पुन्हा येथे येणार नाही.
दुनिया दो दिनों का मेला है, मौज शौक तुम भी कर लो।
अगर इससे मिलता है, सब कुछ, तुम भी इसको ले लो॥
अर्थ दुनिया हा दोन दिवसांचा मेळा आहे, मौजमजा तुम्हीही करा. यातून सर्व काही मिळत असेल तर तुम्हीही हे घ्या.
हैरानी बढ़ती जनता की, लख इसकी कारस्तानी।
प्रमुदित वह भी मन-ही-मन था, लख लोगों की नादानी॥
अर्थ त्याची करामत पाहून जनतेचे आश्चर्य वाढत गेले. लोकांचा भोळेपणा पाहून तोही मनोमन प्रसन्न होता.
खबर सुनाने बाबा को यह, गया दौड़कर सेवक एक।
सुनकर भृकुटी तनी और, विस्मरण हो गया सभी विवेक॥
अर्थ ही बातमी सांगायला एक सेवक धावत बाबांकडे गेला. ऐकून बाबांची भुवई ताणली गेली आणि सारा विवेक विसरले.
हुक्म दिया सेवक को, सत्वर पकड़ दुष्ट को लाओ।
या शिरडी की सीमा से, कपटी को दूर भगाओ॥
अर्थ सेवकाला हुकूम दिला — लवकर दुष्टाला पकडून आणा किंवा शिर्डीच्या सीमेतून कपट्याला दूर पळवा.
मेरे रहते भोली-भाली, शिरडी की जनता को।
कौन नीच ऐसा जो, साहस करता है छलने को॥
अर्थ मी असताना शिर्डीच्या भोळ्याभाबड्या जनतेला फसवण्याचे धाडस करणारा असा नीच कोण आहे?
पलभर में ऐसे ढोंगी, कपटी नीच लुटेरे को।
महानाश के महागर्त में पहुँचा, दूँ जीवन भर को॥
अर्थ क्षणार्धात अशा ढोंगी, कपटी, नीच लुटारूला महानाशाच्या खड्ड्यात आयुष्यभरासाठी लोटून देईन.
तनिक मिला आभास मदारी, क्रूर, कुटिल अन्यायी को।
काल नाचता है अब सिर पर, गुस्सा आया साई को॥
अर्थ त्या क्रूर, कुटिल अन्यायी मदाऱ्याला जरासा सुगावा लागला की साईंना राग आला आहे, आता काळ डोक्यावर नाचतो आहे.
पलभर में सब खेल बंद कर, भागा सिर पर रखकर पैर।
सोच रहा था मन ही मन, भगवान नहीं है अब खैर॥
अर्थ क्षणार्धात सारा खेळ आवरून तो डोक्याला पाय लावून पळाला. मनोमन विचार करत होता की आता खैर नाही.
सच है साई जैसा दानी, मिल न सकेगा जग में।
अंश ईश का साई बाबा, उन्हें न कुछ भी मुश्किल जग में॥
अर्थ खरेच, साईंसारखा दानी जगात मिळणार नाही. साईबाबा हे ईश्वराचे अंश आहेत, त्यांना जगात काहीही कठीण नाही.
स्नेह, शील, सौजन्य आदि का, आभूषण धारण कर।
बढ़ता इस दुनिया में जो भी, मानव सेवा के पथ पर॥
अर्थ स्नेह, शील आणि सौजन्य आदींचे आभूषण धारण करून जो कोणी मानवसेवेच्या मार्गावर चालतो.
वही जीत लेता है जगती के, जन जन का अन्तःस्थल।
उसकी एक उदासी ही, जग को कर देती है विह्वल॥
अर्थ तोच जगातील जनाजनाचे हृदय जिंकतो. त्याची एक उदासीच साऱ्या जगाला व्याकुळ करते.
जब-जब जग में भार पाप का, बढ़-बढ़ ही जाता है।
उसे मिटाने की ही खातिर, अवतारी ही आता है॥
अर्थ जेव्हा जेव्हा जगात पापाचा भार वाढत जातो, तो मिटवण्यासाठीच अवतारी येतो.
पाप और अन्याय सभी कुछ, इस जगती का हर के।
दूर भगा देता दुनिया के, दानव को क्षण भर के॥
अर्थ या जगातील सर्व पापे आणि अन्याय हरून जगातील दानवांना क्षणार्धात दूर पळवतो.
स्नेह सुधा की धार बरसने, लगती है इस दुनिया में।
गले परस्पर मिलने लगते, हैं जन-जन आपस में॥
अर्थ या जगात स्नेहरूपी अमृताची धार बरसू लागते. जनाजन परस्परांना गळाभेट देऊ लागतात.
ऐसे अवतारी साई, मृत्युलोक में आकर।
समता का यह पाठ पढ़ाया, सबको अपना आप मिटाकर॥
अर्थ असे अवतारी साई मृत्युलोकात येऊन, स्वतःला मिटवून, सर्वांना समतेचा पाठ शिकवून गेले.
नाम द्वारका मस्जिद का, रखा शिरडी में साई ने।
दाप, ताप, संताप मिटाया, जो कुछ आया साई ने॥
अर्थ साईंनी शिर्डीच्या मशिदीचे नाव द्वारकामाई ठेवले. जो कोणी आला त्याचा दाह, ताप आणि संताप मिटवला.
सदा याद में मस्त राम की, बैठे रहते थे साई।
पहर आठ ही राम नाम को, भजते रहते थे साई॥
अर्थ साई सदा रामाच्या स्मरणात मग्न बसलेले असत. आठही प्रहर रामनामाचे भजन करत असत.
सूखी-रूखी ताजी बासी, चाहे या होवे पकवान।
सदा प्यार के भूखे साई की, खातिर थे सभी समान॥
अर्थ सुकी-रुक्ष, ताजी-शिळी किंवा पक्वान्ने — प्रेमाच्या भुकेल्या साईंसाठी सर्व समान होते.
स्नेह और श्रद्धा से अपनी, जन जो कुछ दे जाते थे।
बड़े चाव से उस भोजन को, बाबा पावन करते थे॥
अर्थ लोक जे काही स्नेहाने आणि श्रद्धेने देऊन जात, बाबा ते अन्न मोठ्या आवडीने पावन करत.
कभी-कभी मन बहलाने को, बाबा बाग में जाते थे।
प्रमुदित मन में निरख प्रकृति, छटा को वे होते थे॥
अर्थ कधीकधी मन रमवण्यासाठी बाबा बागेत जात. निसर्गाची शोभा न्याहाळून ते मनोमन प्रसन्न होत.
रंग-बिरंगे पुष्प बाग के, मंद-मंद हिल-डुल करके।
बीहड़ वीराने मन में भी, स्नेह सलिल भर जाते थे॥
अर्थ बागेतील रंगीबेरंगी फुले मंदमंद हलून ओसाड-उजाड मनातही स्नेहाचे जल भरत.
ऐसी समुधुर बेला में भी, दुख आपात, विपदा के मारे।
अपने मन की व्यथा सुनाने, जन रहते बाबा को घेरे॥
अर्थ अशा मधुर वेळीही दुःख, आपत्ती आणि विपदेने ग्रासलेले लोक आपली व्यथा सांगायला बाबांना घेरत.
सुनकर जिनकी करूणकथा को, नयन कमल भर आते थे।
दे विभूति हर व्यथा, शांति, उनके उर में भर देते थे॥
अर्थ त्यांची करुण कथा ऐकून बाबांचे डोळे भरून येत. विभूती देऊन सर्वांची व्यथा हरत आणि त्यांच्या हृदयात शांती भरत.
जाने क्या अद्भुत शिक्त, उस विभूति में होती थी।
जो धारण करते मस्तक पर, दुःख सारा हर लेती थी॥
अर्थ न जाणो कोणती अद्भुत शक्ती त्या विभूतीत असे. जो ती मस्तकी धारण करी, तिचे सारे दुःख हरून घेतले जाई.
धन्य मनुज वे साक्षात् दर्शन, जो बाबा साई के पाए।
धन्य कमल कर उनके जिनसे, चरण-कमल वे परसाए॥
अर्थ धन्य आहेत ती माणसे ज्यांनी बाबा साईंचे साक्षात दर्शन घेतले. धन्य आहेत त्यांचे कमलासारखे हात ज्यांनी चरणकमलांना स्पर्श केला.
काश निर्भय तुमको भी, साक्षात् साई मिल जाता।
वर्षों से उजड़ा चमन अपना, फिर से आज खिल जाता॥
अर्थ अरेरे, तुम्हांलाही निर्भयपणे साक्षात साई भेटले असते तर! वर्षानुवर्षे उजाड झालेली आमची बाग आज पुन्हा फुलली असती.
गर पकड़ता मैं चरण श्री के, नहीं छोड़ता उम्रभर।
मना लेता मैं जरूर उनको, गर रूठते साई मुझ पर॥
अर्थ जर मी श्रीसाईंचे चरण धरले असते तर आयुष्यभर सोडले नसते. साई माझ्यावर रुसले असते तर मी त्यांना नक्कीच मनवले असते.