ताटीचे अभंग

शेअर करा

आकार

मांडणी

योगी पावन मनाचा । साहे अपराध जनाचा ॥

विश्व रागें झालें वन्ही । संतीं सुखें व्हावें पाणी ॥

शब्दशास्त्रें झाले क्लेश । संतीं मानावा उपदेश ॥

विश्वपट ब्रह्मदोरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

सुखसागरी वास झाला । उंचनीच काय त्याला ॥

अहो आपण जैसें व्हावें । देवें तैसेंचि करावें ॥

ऐसा नटनाट्य खेळ । स्थिर नाहीं एक वेळ ॥

एकापासोनी अनेक झालें । त्यासी पाहिजे सांभाळीलें ॥

शून्य साक्षित्वें समजावें । वेद ओंकाराच्या नावें ॥

एकें उंचपण केलें । एक अभिमानें गेलें ॥

इतुकें टाकुनि शान्ति धरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

वरी भगवा झाला नामें । अंतरीं वश्य केला कामें ॥

त्याला म्हणों नये साधू । जगी विटंबना बाधू ॥

आपआपणा शोधुनि घ्यावें । विवेक नान्दे त्याच्यासवें ॥

आशा दंभ अवघे आवरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

सन्त तोचि जाणा जगीं । दया क्षमा ज्याचे अंगीं ॥

लोभ अहंता नये मना । जगीं विरक्त तोचि जाणा ॥

इहपरलोकीं सुखी । शुद्ध ज्ञान ज्याचे मुखीं ॥

मिथ्या कल्पना मागें सारा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

एक आपण साधू झाले । येर कोण वाया गेले ॥

उठे विकार ब्रह्मीं मूळ । अवघें मायेचें गाबाळ ॥

माया नुरे जेव्हां । विश्वब्रह्म होईल तेव्हां ॥

ऐसा उमज आदिअंतीं । मग सुखी व्हावें संतीं ॥

चिंता क्रोध मागें सारा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

ब्रह्म जैसें तैशापरी । आम्हा वडील भूतें सारीं ॥

हात आपुला आपणा लागे । त्याचा करूं नये खेद ॥

जीभ दातांनीं चाविली । कोणें बत्तिशी पाडिली ॥

थोर दुखावलें मन । पुढें उदण्ड शाहाणे ॥

चणे खावे लोखण्डाचे । मग ब्रह्मपदीं नाचे ॥

मन मारुनी उन्मन करा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

सुखसागर आपण व्हावें । जग बोधें निववावें ॥

बोधा करूं नये अंतर । साधू नाहीं आपपर ॥

जीव जिवासी पैं द्यावा । मग करूं नये हेवा ॥

तरुणोपाय चित्तीं धरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

अहो क्रोधें यावें कोठें । अवघें आपण निघोटें ॥

ऐसें कळलें उत्तम । जन तेचि जनार्दन ॥

ब्रीद बांधिलें चरणीं । न ये दावितां करणी ॥

वेळ क्रोधाचा उगवला । अवघा योग फोल झाला ॥

ऐसी थोर दृष्टी धरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

सांडीं कल्पना उपाधी । तीच साधूला समाधी ॥

वाद घालावा कवणाला । अवघा द्वैताचा हो घाला ॥

पुढें उमजेना काय । उडत्याचे खालीं पाय ॥

एक मन चेष्टा करी । भुतें बापुडीं शेजारीं ॥

अवघी ईश्वराची करणी । काय तेथें केलें कोणी ॥

पुनः शुद्ध मार्ग धरा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

गिरिगव्हारें कशासाठीं । रागें पुरविली पाठी ॥

ऐसा नसावा संन्यासी । परमार्थाचा जो का द्वेषी ॥

घर बांधिलें डोंगरीं । विषया हिंडे दारोदारीं ॥

काय केला योगधर्म । नाही अन्तरीं निष्काम ॥

गंगाजळ हृदय करा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥

शुद्ध ज्याचा भाव झाला । दुरी नाहीं देव त्याला ॥

अवघीं साधनें हातवटी । मोले मिळत नाहीं हाटीं ॥

अहो आपण तैसें व्हावें । अवघें अनुमानोनी घ्यावें ॥

ऐसें केलें सद्गुरुनाथें । बाप रखुमादेवीकान्तें ॥

तेथें कोणी शिकवावें । सार साधुनीया घ्यावें ॥

लडिवाळ मुक्ताबाई । जीव मुद्दल ठायींचे ठायीं ॥

तुम्ही तरून विश्व तारा । ताटी उघडा ज्ञानेश्वरा ॥