श्रीराम स्तुती

हे मना! कृपाळू श्रीरामचंद्रांचे भजन कर; जे संसाराच्या जन्ममरणरूपी भयंकर भयाला हरणारे आहेत. ज्यांचे नेत्र नव्या कमळासारखे आहेत, मुख कमळासारखे आहे आणि ज्यांचे हातपाय लाल कमळासारखे अरुण आहेत.

ज्यांची छबी असंख्य कामदेवांहूनही अधिक आहे, जे नव्या नील मेघासारखे सुंदर आहेत; ज्यांचे पिवळे वस्त्र जणू विजेची चमक आहे — अशा पवित्र जनकनंदिनीच्या (सीतेच्या) वर श्रीरामांना मी नमस्कार करतो.

दीनांचे बंधू, सूर्यवंशाचे स्वामी, दानव आणि दैत्यांच्या वंशाचा नाश करणारे अशा श्रीरामांचे भजन कर; जे रघुकुळाला आनंदित करणारे, आनंदाचे कंद, कोशलचे चंद्र आणि दशरथनंदन आहेत.

ज्यांच्या मस्तकी मुकुट, कानांत कुंडले, कपाळी सुंदर तिलक आणि अंगावर उदार आभूषणे शोभतात; ज्यांच्या भुजा गुडघ्यांपर्यंत लांब आहेत, जे धनुष्यबाण धारण करतात आणि ज्यांनी संग्रामात खर-दूषणाला जिंकले.

अशा प्रकारे तुलसीदास म्हणतात — हे शंकर, शेष आणि मुनींच्या मनाला आनंद देणाऱ्या! काम आदी दुष्टांच्या दलाचा नाश करणाऱ्या प्रभो, माझ्या हृदयकमळात निवास कर.

(गौरी सीतेला आशीर्वाद देते —) ज्याच्या ठायी तुझे मन अनुरक्त झाले आहे, तोच सहज सुंदर सावळा वर तुला प्राप्त होईल. तो करुणेचा भांडार आणि सुजाण आहे; तुझे शील आणि स्नेह तो पूर्णपणे जाणतो.

असा गौरीचा आशीर्वाद ऐकून सख्यांसह सीता हृदयात हर्षित झाली. तुलसीदास म्हणतात — भवानीची वारंवार पूजा करून प्रसन्न मनाने ती महालाकडे परतली.

गौरी अनुकूल आहे हे जाणून सीतेच्या हृदयातील हर्ष वर्णन करता येत नाही. सुंदर मंगलाचे मूळ असे तिचे डावे अंग स्फुरू लागले (जे स्त्रीसाठी शुभ शकुन आहे).